Głos z Józefa



16.08.2026

20 NIEDZIELA ZWYKŁA

---

ENCYKLIKA MAGNIFICA HUMANITAS (wspaniałe człowieczeństwo) Ojca Świętego LEONA XIV (wybrane fragmenty) 2026

Misja powierzona Kościołowi nie pozwala mu pozostawać z dala od konkretnych cierpień mężczyzn i kobiet naszych czasów […] Kościół uznaje za towarzyszy drogi wszystkich, którzy szczerze poszukują „prawdy, dobra i piękna”, widząc w nich „cennych sprzymierzeńców” […] Kościół – oświecony mądrością Słowa – nie lęka się spotkania z ludzką wiedzą. Słowo Boże daje pewne niezawodne kryteria, aby ukierunkowywać drogi sprawiedliwości oraz otwierać ścieżki pojednania i pokoju między ludźmi […] Lud Boży nie tylko złożony jest z wielu narodów, lecz także wewnątrz siebie utkany jest z różnych funkcji, powołań, kultur i tradycji, wezwanych do tego, by wzajemnie się wspierać i ubogacać.
Cdn.

2026 - ROK ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU, 800 LAT OD ŚMIERCI ŚW. FRANCISZKA
„Medytacje franciszkańskie” o. Syrach Janicki - franciszkanin – wybrane fragmenty

Ubóstwo wewnętrzne jest duchową postawą człowieka, który wie, że wszystko, co ma, jest darem darmo danym od Boga. Nie przypisuje sobie niczego ani nie czuje się właścicielem. Wszelkie dary duchowe, takie jak wiara, dobroć, intelekt itd. nie są owocem jego wysiłków, ale są darmową łaską. Człowiek ubogi duchem potrafi w całej pełni rozpoznać dary, jakimi został obdarowany. Ma także świadomość, że dary te są związane z zadaniem, że nie wolno ich marnować czy nadużywać […] Bóg stworzył nas jako istoty wolne. Każdy z nas posiada wolną wolę. Prawdziwe ubóstwo duchowe polega na tym, że to, co mamy, a więc jesteśmy właścicielami, oddajemy Bogu. Jest to szczyt ubóstwa, jeśli nie zatrzymujemy dla siebie nic. Ubóstwo wewnętrzne, polegające na oddaniu swej woli, jest aktem, który wymaga ciągłego powtarzania. Nikt nie staje się ubogim za jednym aktem zrzeczenia się. Ubóstwo wymaga ciągłego wyboru, daru, rezygnacji. To wszystko ma prowadzić do wypracowania w sobie nowej mentalności – człowieka żyjącego całą głębią zwrotu „bez własności” […] Ubóstwo wewnętrzne najczęściej teologia duchowości nazywa pokorą. Pokora to nic innego jak prawda o sobie w relacji do Boga, świata i siebie samego. Ubogi duchem to człowiek kochający prawdę, szukający jej i nie lękający się jej. Człowiek ubogi duchem posiada łatwość dania się prowadzić Bogu, potrafi zrezygnować ze swoich dróg i zamiarów. Pokora otwiera człowieka na drugiego, sprawia pewną łatwość w relacjach.
Cdn.

Św. Bernard - opat

Bernard urodził się w rycerskim rodzie burgundzkim, na zamku Fontaines pod Dijon (Francja) w 1090 r. Jego ojciec, Tescelin, należał do miejscowej arystokracji jako wasal księcia Burgundii. Jego matka (Aletta) była córką hrabiego Bernarda z Montbard. Jako chłopiec Bernard uczęszczał do szkoły prowadzonej przez kanoników diecezjalnych w St. Vorles, gdzie ojciec Bernarda miał swoją posiadłość. Ojciec marzył dla syna o karierze na dworze księcia Burgundii. W Boże Narodzenie Bernardowi miało się pojawić Dziecię Boże i zachęcać chłopca, aby poświęcił się służbie Bożej. Kiedy Bernard miał 17 lat (1107), umarła mu matka. Zwrócił się wówczas do Maryi, by mu zastąpiła matkę ziemską. Mając 22 lata wstąpił do surowego opactwa cystersów w Citeaux, pociągając za sobą trzydziestu towarzyszy młodości. Niedługo potem również jego ojciec wstąpił do tego opactwa. Żywoty Bernarda głoszą, że wśród niewiast powstała panika, iż nie będą miały mężów, bo wszystko, co było najszlachetniejsze, Bernard zabrał do zakonu. Nadmierne pokuty, jakie Bernard zaczął sobie zadawać, tak dalece zrujnowały jego organizm, że był już bliski śmierci. Kiedy tylko poczuł się nieco lepiej, wraz z 12 towarzyszami został wysłany przez św. Stefana, opata, do założenia nowego opactwa w pobliżu Aube, w diecezji Langres, któremu Bernard od pięknej kotliny nadał nazwę Jasna Dolina (Clara Vallis - Clairvaux). Jako pierwszy opat tegoż klasztoru otrzymał święcenia kapłańskie. Miał wówczas 25 lat. W tym opactwie pozostał przez 38 lat jako opat. Bernard był nie tylko gorliwym opatem swojej rodziny zakonnej. Zasłynął także jako myśliciel, teolog i kontemplatyk. Umiał łączyć życie czynne z mistyką. Założył około trzystu fundacji zakonnych, w tym także cysterską fundację w Jędrzejowie. Wywarł wpływ na życie Kościoła swej epoki. Był jedną z największych postaci XII wieku. Nazwano go "wyrocznią Europy". Był obrońcą papieża Innocentego II. Położył kres schizmie Anakleta w Rzymie. Z polecenia Eugeniusza III ogłosił II krucjatę krzyżową. Napisał regułę templariuszy, zakonu powołanego w 1118 r. do ochrony pielgrzymów od napadów i stania na straży Grobu Chrystusa. Wyjednał także u papieża jej zatwierdzenie. Bernard bardzo żywo bronił czystości wiary. Wystąpił przeciwko tezom Abelarda, znanego dialektyka, bardzo awanturniczego i zbyt intelektualizującego prawdy wiary. Skłonił go do pojednania z Kościołem. Bernard zasłynął także swymi pismami. Jest ich wiele: od drobnych rozpraw teologicznych, poprzez utwory ascetyczne, kończąc na listach i kazaniach. Wśród listów zachował się także list do biskupa krakowskiego. Bernard wyróżniał się także nabożeństwem do Męki Pańskiej. Na widok krzyża zalewał się obfitymi łzami. Bracia zakonni widzieli nieraz, jak czule rozmawiał z Chrystusem ukrzyżowanym. Dla wyrażenia swojej miłości do NMP nie tylko pięknie o Niej pisał, ale często Ją pozdrawiał w Jej świętych wizerunkach. Powtarzał wówczas radośnie Ave, Maria! Legenda głosi, że raz z figury miała mu odpowiedzieć Matka Boża na to pozdrowienie słowami: Salve, Bernardzie! Ikonografia często przedstawia go w tej właśnie sytuacji. Nadzwyczajny dar wymowy zjednał mu tytuł "doktora miodopłynnego". Zmarł w Clairvaux 20 sierpnia 1153 r. Do chwały świętych wyniósł go papież Aleksander III w 1174 roku. Doktorem Kościoła ogłosił Bernarda papież Pius VIII w 1830 roku. W osiemsetną rocznicę jego śmierci Pius XII w 1953 r. wydał ku czci św. Bernarda piękną encyklikę, zaczynającą się od słów Doktor miodopłynny.

---

Intencja modlitewna na bieżący tydzień:

Za organmistrzów remontujących organy w naszym kościele.

---

PODZIĘKOWANIA
Bardzo dziękuję ks. Proboszczowi za sprawowaną Mszę św. w mojej intencji z okazji urodzin. Dziękuję wszystkim uczestnikom tej mszy św. za modlitwę oraz złożone życzenia.

---